Kiam mi ricevis la
honorigan inviton prelegi pri la temo "Esperanto: ĉu revo
aŭ realo?", kelkaj demandoj tuj venis al mia kapo : Al kia
publiko mi devus prezenti mian modestan kontribuaĵon? Ĉu al
neesperantista ĉeestantaro, ĝenerale malbone informita
eĉ pri la ekzisto de nia movado? Ĉu al veterana grupo de
aktivuloj, kiuj entuziasme sindediĉas al la disvastigado de nia
ŝatata lingvo? Ĉu al heterogena armeo da pacbatalantoj
enhavanta lernantojn el la plej variaj niveloj de kompetenteco rilate
al la regado de la neŭtrala lingvo internacia, kaj al
esperantologiaj studoj?
Kompreneble, se la intenco
de la organizintoj de ĉi tiu evento estus pli bone diskonigi
nian movadon inter la neesperantista publiko, tiam la prelego devus
esti prezentata en la portugala, kaj la afero fariĝus multe pli
komplika, ĉar ne estas facile sintezi tiom grandan kvanton da
menciindaj faroj koncernantaj la daŭran prosperadon de
Esperanto. Tamen, estas ne nur pli simpla, sed ankaŭ pli agrabla
la tasko senceremonie prelegeti por grupo de samideanoj, veraj fratoj
, kiuj avidas interŝanĝi spertojn kaj opiniojn; perfektigi
sian kapablon kompreni la parolatan lingvon, partoprenante ĉi
tiajn kunvenojn; vigligi sian argumentaron favore al la disvastigo de
Esperanto ktp.
Ĉu eventuale estas
inter vi iu, kiu ankoraŭ dubas ĉu Esperanto estas
efektigebla revo? Se jes, mi opinias, ke valoras la penon tuj starigi
dialogon pri tiu neatendita dubo.
Mi ankaŭ ŝatus
scii, ĉu vi konsideras, ke Esperanto jam estas realaĵo.
Estus bonege, se kelkaj el vi ne hezitus evidentigi la proprajn
opiniojn pri ĉi tiu demando. Eble ni venos al konkludo, ke la
diferencoj inter niaj vidpunktoj pri io ajn grandparte dependas de la
kvanto kaj kvalito de la informoj,kiujn ni posedas.
Nepras, ke ni klopodu
diskonigi ĉiajn interesajn novaĵojn , kiujn ni
havis
la ŝancon
malkovri.
Jen do la ĝusta
momento por prezenti al vi kelkajn el centoj da laŭdindaj
iniciatoj de senlacaj samideanoj , kiuj helpegas la antaŭeniron
de nia movado. La mirinda laboro farita de tiu manpleno da
entreprenistoj sufiĉas por konvinki iun ajn , ke la revo de
Zamenhof
efektigeblas
1. htp://www.esperanto.se/nun ( NUN- Aktualaj informoj pri esperanto) - de Februaro 1996 ĝis la 23a de Novembro 2002 okazis 4.651.806 vizitoj al la retejo de Sveda Esperanto-Federacio!
2.http://www.edukado.net - Servo por instruistoj kaj lernantoj de Esperanto ( vizitoj: 10.100 ! - de la 15a de Decembro 2001 ĝis la 23a de Novembro 2002). Nepre vizitinda paĝaro.
Katalogo- "la plej vaste
ellaborita, sed daŭre riĉigota servo estas la katalogo de
la lerniloj...."
Lerniloteko-
"Ĉi tie eblas interŝanĝi ekzercarojn, testojn kaj
stencilojn......"
3.http://www.cursodeesperanto.com.br- (portugala,
esperanta,kroata,japana,angla, hispana, franca, itala, nederlanda,
greka, rusa, norvega, ĉeĥa, pola , litova, sveda, dana, kaj
korea lingvoj)
4.http://www.itabiranet.com.br/esperantobr - ESPERANTO-BR - Debatlisto pri Esperanto en la portugala. Pli ol 673 membroj!
5.http://www.esperanto.org.br/veki - VEKI (Virtuala Esperanto-Klubo
Internacia)
6.http://www.esperanto.org.br/eki - EKi
7.http://www.pontoaponto.cjb.net- Paĝaro en la portugala
enhavanta variajn sciigojn pri la neŭtrala lingvo internacia
.Reagoj al artikoloj aperintaj en la nacia gazetaro legeblas
ĉe la angulo "contra-ponto"
Finfine, karaj
amikoj, mi ŝatus fini ĉi tiun prelegeton per legado de
malganda teksto prezentita de Claude Piron, en 1974, kiam li prelegis
pri "Kien
esperanto?"
"Nun mi povas pliklarigi
mian respondon al la demando: Kien esperanto? Mi diris komence, ke
ĝi iras, kien ĝi iru, nome, al fina venko. Tiu fina venko,
por mi, konsistas el tio, ke la socio ĝenerale malkovros, kiom
da suferoj portas kun si la nuna monda komunik-ordo ( aŭ pli
ĝuste: komunik-malordo), kiom kulture danĝera ĝi
estas, kiom ĝi kondukas al etike neakceptebla elekto de
prioritatoj en la uzo de la socia mono, ktp ktp. Konsciiĝinte
pri ĉio ĉi, kaj pri la fakto, ke esperanto kuracas tiujn
malbonojn, la socio akceptos la internacian lingvon kiel la normalan
rimedon komuniki inter malsamlingvanoj. Pri la fakto, ke la fina
venko iam estos realaĵo, alivorte, ke la mondo iutage akceptos
novan, pli justan kaj oportunan komunik-ordon bazitan sur la uzo de
esperanto ( eble de alia lingvo kun similaj trajtoj) mi ne havas
dubojn. Kion ni absolute ne povas scii, tio estas, kiam la afero
okazos. Eble tio postulos kvar jarcentojn, eble nur du, eble jam post
dudek au tridek jaroj ni estos tre proksimaj al ĝi. La ritmo de
konsciiĝo estas neantauvidebla, kaj ŝancaj eventoj
ĉiam povas roli.
Laŭ mia opinio,
esperantistoj, malamikoj de esperanto kaj indiferentuloj povos akceli
aŭ malakceli la procezon , sed ili ne povus influi sur ĝian
laŭgradan plenumiĝon; tiu dependas de socihistoriaj
faktoroj, kiuj superas la individuojn. Kompreneble, multo el tio,
kion ni faras pri kaj por esperanto, dependas de nia volo, sed
multego okazas sen partopreno de nia povo liberi elekti......"