MI MALJUNIĜAS

Preĝo verkita de angla monaĥino, la 17an jarcenton

Elportugaligis: Fernando J G Marinho

Sinjoro:

Vi scias, pli bone ol mi mem, ke mi maljuniĝas

kaj, ke tre baldaŭ mi apartenos al la maljunularo.

Gardu min kontraŭ tiu fatala manio, nome:

kredi, ke estas mia devo diri ion pri ĉio ajn, kiam ajn.

Liberigu min de la obsedanta deziro ordigi alies aferojn.

Estigu min konjektema, sed ne galhumora;

servema, sed ne ordonema.

Mi opinias, ke estas bedaŭrinde ne plene utiligi

la grandegan provizon da saĝeco , kiun mi dum longa tempo akumuladis.

Tamen, Vi bone scias, Sinjoro,...

ke mi konsideras nepraĵo konservi kelkajn amikojn.

Haltigu min, kiam per senfinaj detaloj mi estos komentarianta pri okazintaĵoj,

kaj donu al mi rimedojn por senprokraste trafi la finon.

Retenu miajn lipojn antaŭ ĉagrenoj kaj malsanoj,

spite, ke tiuj lastaj, laŭ paŝado de la jaroj senĉese pli ofte sinpresentas

kaj mi eĉ sentas iom da plezuro prikomentarii ilin.

Mi ne aŭdacas peti al Vi,

ke mi sentu plezuron aŭdi alies litaniojn pri memsuferoj,

sed helpu mim almenaŭ pacience toleri tiun aŭdadon.

Mi ne aŭdacas plendi pri pli bona memorkapablo.

Tamen, donu al mi kreskantan humilecon kaj malpli da ofendiĝemo,

kiam mia memoro kontraŭstaros tiujn de la aliaj.

Lernigu al mi la gloran lecionon pri la eventuala ebleco,

ke mi povas esti malprava.

Protektu min.

Fakte, mi ne volegas fariĝi sanktulino

( estas tiel malfacile kunvivi kun iaj sanktuloj!),

sed okazas, ke oldulo, krom esti amara,

estas sendube unu el la plej elstaraj diablaj elpensaĵoj.

Igu min kapabla malkovri ion bona,

kie oni supozas trovi nenion tia,

kaj kapabla malkovri talentojn ĉe homoj ŝajne neposedantaj ilin.

Kaj donu al mi la privilegion proklami tiujn malkovrojn.

Amen